Tamtego lata

 „Leżymy w słońcu i obserwujemy samoloty,
które rysują cienkie kreski na niebie nad szpitalem.
Czasami zasypiam na trawie”.

Pewnego dnia tata gdzieś znika. Okazuje się, że jest taki smutny, że przez jakiś czas musi mieszkać w szpitalu. Zoe z mamą odwiedzają go aż do momentu, gdy tata nie ma już siły się z nimi spotykać. Jednak Zoe nadal jeździ do szpitala i cierpliwie czeka, aż tata odzyska chęć życia. Podczas tych wizyt zaprzyjaźnia się z Sabiną.

Delikatnie i z empatią o depresji rodzica oraz o tym, jak dziecko odnajduje się w sytuacji, gdy dorosły traci siły do życia. O czekaniu i nadziei oraz o tym, że kiedy się czeka, przydarzają się też inne rzeczy – na przykład nowa przyjaźń.