Tropami Wielkiej Niedźwiedzicy

Fakt, że pamięć o Sergiuszu Piaseckim przetrwała zarówno w wąskim  ,odbiorze akademickim jak i w szerokiej recepcji czytelników złaknionych literatury sensacyjnej, podejmującej mało znane fakty z historii (które pisarz znał z autopsji), świadczy o tym, że jest to spuścizna, wobec której nie można przejść obojętnie, ale  ,która zasługuje na upamiętnienie oraz  ,badania.  ,
Książka  ,ponownie odkrywa twórcę Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy jako człowieka o niezwykłym życiorysie oraz utalentowanego, a  , przy tym wszechstronnego pisarza (w tym publicystę politycznego). Opracowanie zawiera artykuły dziesięciorga poważnych badaczy  ,z ośmiu ośrodków uniwersyteckich (w tym dwóch zagranicznych), co stanowi dość reprezentatywną grupę.
(Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Ryszarda Zajączkowskiego (Katolicki Uniwersytet Lubelski))

Bohater tych mocno zróżnicowanych studiów jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury, głównie emigracyjnej i zarazem jedną z najbarwniejszych. Rozpoznawalność ta wcale nie oznacza, że mamy do czynienia z dziełem szeroko znanym i komentowanym. Raczej należałoby mówić o pewnej legendzie, jaka buduje się w głównej mierze na barwnej biografii pisarza. To wciąż bardziej fenomen czytelniczy, raczej z kręgu obiegowych ideałów estetycznych niż dzieło będące obszarem głębokiej refleksji akademickiej.

Należy podkreślić, że autorzy tomu czytają i komentują teksty Piaseckiego na tyle atrakcyjnie, że można je potraktować jako zachętę do dalszych badań tej twórczości.
(Z recenzji wydawniczej dra hab. Jana Wolskiego, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego)