Jak wykuwał się ustrój administracyjny Królestwa Polskiego po 1815 r. Studium o pracach Rady Stanu nad rozwinięciem konstytucji

W polskiej i europejskiej myśli oświeceniowej – dominującej także na początku XIX w. – administracja postrzegana była jako zasadnicze narzędzie przebudowy całej rzeczywistości politycznej i społecznej – skoku ku nowoczesności. Z tego względu kwestii tej przypisywano szczególną rangę – widziano w niej nie tylko problem organizacyjny, lecz przede wszystkim element szerszego projektu modernizacyjnego. Przedstawiona w monografii debata nad nowym ustrojem administracyjnym Królestwa Polskiego jawi się zatem jako istotny fragment większej całości – trzonowy komponent programu transformacji państwa, w ramach którego ścierały się różne wizje porządku ustrojowego i administracyjnego. Zasadnicze pytanie sprowadzało się do tego, jak, dążąc do nowoczesności, nie zerwać więzi z własną tradycją. Monografia stanowi rezultat wieloletnich badań nad niemal nietkniętym dotąd materiałem archiwalnym i jest kontynuacją wcześniejszej publikacji Autora, wydanej w 2017 r. pod tytułem „Koncepcje i projekty nowego ustroju administracji dla przyszłego Królestwa Polskiego”, poświęconej okresowi poprzedzającemu nadanie Konstytucji Królestwa (1813–1815).