Olbrzym

Drugi tom wierszy Joanny Łępickiej „Olbrzym” stanowi rozwinięcie wykształconej w debiucie poetyki – charakterystycznej, osobnej, niebojącej się eksperymentów. Teksty skupiają się na pojęciu relacji: rodzinnych (zarówno w znaczeniu bieżącym, jak i historycznym poprzez „wrzucenie w historię” ukształtowaną przez przodków), miłosnych (opowiadająca relacje nieheteronormatywne i queerowe) oraz społecznych (poprzez ukazanie różnych sposobów funkcjonowania jednostki w świecie oraz wobec świata i nakładanych na nią oczekiwań). W wierszach mieszają się rejestry, urywają się frazy lub nagle zmieniają ton; książka pełna jest gier fonetycznych i semantycznych, a fragmenty „pożyczone” z innych języków wprowadzają poczucie obcości. Nieustanny ruch pomiędzy podmiotowościami pozwala Łępickiej przenieść uwagę z tożsamości bohaterki na inne aspekty poetyckiej opowieści – doświadczenie cielesności, języka, miejsca, historii i pamięci.