Milczenie - Nicość - Język. Transgresje i sublimacje w twórczości poetyckiej Ryszarda Krynickiego

Poezja Ryszarda Krynickiego skutecznie wymyka się domknięciom i teoretyzowaniu. Dzieje się tak, ponieważ – jak pokazuje Karol Maluszczak – wiersze autora "Magnetycznego punktu" są dziełem otwartym i wciąż się przeobrażają, głos poety raz po raz staje się głosem tłumacza, a sam Krynicki bierze na siebie rolę wydawcy wierszy innych poetów. Tytułowe kategorie książki Maluszczaka prowadzą w stronę kluczowych gestów poetyckich autora "Kamienia, szronu": dążenia do coraz większej precyzji słów tracących głos, otwarcia na inne, milczące obecności oraz szukania wciąż nowych sposobów na to, by słowo dotknęło rzeczywistości i nas. W takim ujęciu twórczość poetycka Krynickiego, nie tylko czysto pisarska – wyrastająca z kontemplacyjnego nasłuchiwania, odnajdująca siłę we własnym ogołoceniu – jawi się jako forma uważności i miejsce epifanii. Pokazuje wagę precyzji słów. Okazuje się również mówieniem „na granicy”, wejściem w obszar „poza słowami”. Beata Przymuszała