Carrhae 53 p.n.e.

W 54 roku p.n.e. Marek Licyniusz Krassus, jeden z najpotężniejszych ludzi w Rzymie, członek tzw. pierwszego triumwiratu (wespół z Gnejuszem Pompejuszem i Juliuszem Cezarem), który trząsł życiem politycznym Republiki, wyjechał jako namiestnik do Syrii, od niedawna rzymskiej prowincji. Pragnął sięgnąć po bogactwa Wschodu, a przy okazji poskromić zapędy władców partyjskich, którzy władali imperium rozciągającym się od Azji Mniejszej i Mezopotamii aż po obszary Dzisiejszego Afganistanu i Azji Środkowej.

W 53 roku p.n.e., mając pod rozkazami siedem legionów i silną jazdę ruszył na Partów. Liczył, że jego sojusznik, król Armenii Artabazes II, odciągnie uwagę partyjskiego króla królów Orodesa II, a on zada wrogom decydujący cios. Po przejściu przez Eufrat kontynuował marsz na wschód, gdy niedaleko miasta Carrhae niespodziewanie natknął się na partyjską konnicę pod wodzą Sureny. Rozgorzała bitwa, w której Partowie, mimo że znacznie mniej liczni, okazali się bardzo groźnym przeciwnikiem. Konni łucznicy raz po raz zasypywali gradem strzał rzymskie szyki, a ciężkozbrojni katafrakci usiłowali je rozerwać. Kontratakujące oddziały pod wodzą Krassusowego syna Publiusza zostały wciągnięte w zasadzkę i wybite. Bitwa zakończyła się ciężką klęską Rzymian. Tysiące żołnierzy zginęło lub dostało się do niewoli, a sam Krassus poniósł śmierć podczas odwrotu, gdy próbował negocjować z Partami.

Tragiczne wieści z Syrii wywołały szok w Rzymie, który rychło pogrążył się w wojnie domowej. Dopiero ponad trzy dekady później Oktawian August odzyskał legionowe orły utracone przez Krassusa.

Te wydarzenia bardzo ciekawie przedstawia Paweł Rochala.